Neighborhood, San Francisco

Het is bijna zover!

Ik typ dit terwijl ik race om 100 uur aan mijn websiteproject te werken, nog maar 20 minuten te gaan! Zodra ik die finishlijn passeer, heb ik precies 16 dagen tot mijn grote reis naar San Francisco.

Wat er vandaag is gebeurd

Toen vandaag de treinen staakten, schakelde iedereen over op online lessen. Normaal gesproken zouden we een vrije dag krijgen, maar blijkbaar zijn we de laatste tijd te ‘uitgerust’. Dus hier ben ik: wegzoomen, koffie in de hand, multitasken als een kampioen terwijl ik deze aantekeningen noteer.

Voor de vlucht

Ik kwam samen met mijn broer, mama en papa aan op Schiphol. Na een paar knuffels en een heel echt ‘dit is het’-moment bij de poort, zwaaide ik gedag en stapte in de solo-reismodus. Volgende stop: San Francisco. Alleen. Echt waar.

Mijn vlucht

De vlucht zelf? Verrassend koel. Op de een of andere manier scoorde ik drie zetels voor mezelf. Ik strekte me uit (een beetje), keek voor de tweede keer naar Interstellar en vibreerde op de muziek totdat de slaap eindelijk inviel. Natuurlijk, het was geen vijfsterrencomfort, maar het deed zijn werk.

Ik ben gearriveerd!

Touchdown in San Francisco! Maar mijn verhaal kon natuurlijk niet zo soepel verlopen, de grenscontrole wist niet precies wat ze moesten denken van mijn “Ik ga dingen bouwen met internetnerds die ik online heb ontmoet” uitleg. Dus namen ze me mee naar een aparte kamer voor een ‘interview’.

Nadat ik Hack Club had uitgelegd, hen ervan had overtuigd dat ik geen bedreiging voor de nationale veiligheid vorm, en een paar merkwaardige vragen had beantwoord, gaven ze me groen licht.

Ik nam de BART (Bay Area metro) naar de stad en liep toen bijna vijf kilometer bergopwaarts met mijn rugzak en koffer. Welkom in San Francisco: de stad van technische dromen.

Pizzafeest

Toen ik eindelijk bij het huis aankwam, waren Paolo en mijn huisgenoten al op pad, naar een pizzafeestje in het andere Hack Club-huis. Hoewel ik me een zombie voelde, ging ik mee. We maakten pizza's tot 23.00 uur, en tegen die tijd had mijn lichaam het leven opgegeven.

Proberen te slapen

Alle anderen hadden hun bedopstelling klaargemaakt met kussens en knusse dekens. Mij? Ik had een bankkussen uit het andere huis en een dunne vliegtuigdeken. Het was ijskoud in huis. Ik heb nauwelijks geslapen. Dus ja. einde van dag 0, en ik loop eigenlijk op niets.

Ochtend na de storm

Na die vreselijke nacht van woelen en draaien, gaf ik het om zes uur 's ochtends op met slapen. Mijn lichaam dacht toch dat het 15.00 uur was. Ik stond op, ging naar het toilet en had een kil gesprek in de vroege ochtend met een van mijn huisgenoten. Ik at een appel, liep naar een plaatselijk café en belde mijn moeder.

Ik vertelde haar de waarheid: "Dit is niet echt wat ik had verwacht... Ik weet niet zeker of ik de hele tijd wil blijven." Grote gevoelens, vanaf het begin.

Chat met Paolo

Later kwam Paolo (een organisator en huisgenoot) bij me zitten om te praten over wat ik hier wilde bouwen terwijl ik in San Fransico was. Eerlijk gezegd had ik geen idee. Ik dacht dat het net als Juice in Shanghai zou zijn, maar deze keer was er te veel vrijheid. Geen structuur. Geen geleiderails. Gewoon... "doe je ding." Het raakte me: ik heb nooit echt zelfstandig gewoond, laat staan zelfstandig gewerkt van 9 tot 5. Het was overweldigend en ik begon me af te vragen of ik wel de juiste keuze had gemaakt.

12.00 uur en wat normaliteit

Na veel te lang in bed te hebben zitten mokken, stelden Paolo en Abby voor om naar de open ruimte Hack Club te gaan. een grote, gezellige ruimte waar iedereen aan het coderen, vibreren en zijn ding deed. We hebben onderweg geluncht en eerlijk gezegd begon ik me eindelijk weer een beetje mezelf te voelen.

Maar de vrede duurde niet lang. Paolo viel vroeg in slaap met hoofdpijn, en Abby ging eten... en kwam nooit meer terug. Dus nu was ik alleen, omringd door laptops en vreemden, en vroeg me af wat ik nu moest doen.

Cue: spontane sidequest.

Het willekeurige avontuur

Omdat ik me rusteloos voelde, belde ik mijn broer om in te checken, en mijn vader reageerde ook. Met mijn gezin aan de lijn en geen bestemming in gedachten, begon ik gewoon te lopen. ergens. Waar dan ook.

Dat “ergens” bleek… LinkedIn-hoofdkantoor. Ja. Kwam zojuist terecht in het zakelijke hart van netwerken zelf.

Er was binnen een grote openbare loungeruimte. pakken en startende mensen die Very important Conversations™ voeren. En ik? Ik liep naar de receptie en zei: "Hé, heb je stickers?" Een paar minuten later liep ik naar buiten met wat LinkedIn-swag: stickers en een sleutelkoord met merklogo. Missie volbracht.

De grote kussenredding

Nadat ik het telefoongesprek had afgerond, besefte ik dat ik nog een onafgemaakte zaak had: Slapen. De opstelling van gisteravond, keihard bankkussen en een te klein vliegtuigdekentje. was niet van plan het nog een keer te knippen.

Dus ging ik op een heroïsche zoektocht naar Target, op jacht naar iets zachters, warmers en gewoon... niet verschrikkelijk. Het was niet bepaald een luxe hotelvlucht, maar het was een grote upgrade. Missie: grotendeels succesvol.

Boodschappenchaos

Later op de dag besloten we met z'n vijven ontbijt en andere benodigdheden in te slaan. Makkelijk, toch? Blijkt, niet zo veel. Met vijf mensen uit verschillende culturen had iedereen totaal verschillende ideeën over wat te kopen. Na tien minuten doelloos ronddwalen, hebben we eindelijk een lijst gemaakt en zijn we uit elkaar gegaan.

Mijn taak? Appels en bananen. En. geen grap. we stonden vlak naast de fruitafdeling. Missie voltooid in minder dan 10 seconden.

Tegen de tijd dat we thuiskwamen was het bijna 19.00 uur en ik had honger. Maar ik was zo uitgeput dat ik gewoon naar bed ging. Eten kon wachten. slapen kon niet

Middernachtdiner

Ik werd rond 23.00 uur wakker, nog steeds moe maar nu super hongerig. Ik heb een PB&J-sandwich gemaakt. niets bijzonders, alleen brood, pindakaas en jam. Dat was het avondeten. Simpel, maar het werkte.

Net toen ik klaar was, kwamen er nieuwe huisgenoten opdagen. We zijn nu met 7 personen in huis. Het wordt gezellig! Morgen ben ik vastbesloten hier mijn plek te vinden, maar ik heb het gevoel dat er nog meer chaos op komst is.

Ochtendreset

Wordt om 6 uur weer wakker. jetlag doet nog steeds zijn ding. Ik wilde niemand wakker maken, dus pakte ik wat fruit en ging een rustige wandeling maken.

Ik belde naar huis en zei iets belangrijks: "Ik voel me vandaag veel beter."

Gisteren was zwaar, maar ik besefte dat ik niet kan wachten tot het leuk wordt. Ik moet ze leuk maken. Paolo zei dat het bijwonen van evenementen zou kunnen tellen als programmeertijd als we het bewijs kunnen leveren. 2 uur per evenement. Dat klonk perfect. Ik was binnen.

Doelreis, deel II

Besefte dat ik nog steeds geen handdoek had. Dus terug naar Doel! Dit keer met ons vieren, handdoeken, afwasmiddel, borden ophalen. alles wat we de eerste keer vergaten.

Na een broodnodige douche heb ik de aantekeningen van gisteren en vandaag opgeschreven. Daarna gingen we naar de Hack Club-werkruimte in het centrum, waar ik aan mijn eigen besturingssysteem werkte, NickOS. De grootste uitdaging was om ervoor te zorgen dat de bootloader de besturing correct doorgaf aan mijn aangepaste kernel, maar het bericht 'Welkom bij NickOS!' Het bericht dat verschijnt na urenlang foutopsporing was een enorme overwinning.

Thomas's Curryavond

Op weg terug naar huis kreeg ik een DM:

Later haalde Paolo zijn Nintendo Switch tevoorschijn en speelden we Mario Kart en een wild torenstapelspel. Overal gelach, geschreeuw en close finishes.

Kaarten van thuis

Ik heb een speciaal pak speelkaarten van mijn grootouders meegenomen. We speelden wat chille spelletjes op de grond met muziek op de achtergrond. Een klein momentje, maar het voelde heel fijn. Hier is een verzorgde, beter leesbare versie van uw bijdrage voor Dag 4 6/19, zodat het informeel en leuk blijft voor uw gezin:

Golden Gate Bridge-avontuur

Het grootste deel van de dag gebeurde er eigenlijk niet veel. Maar rond 18.00 uur gingen de zaken beter en gingen we allemaal op pad om de Golden Gate Bridge te bezoeken.

Onze groep van 8 was de eerste die arriveerde, dus liepen we een stukje over de brug terwijl we op de anderen wachtten. Uiteindelijk waren we met ongeveer 14 mensen daar.

Op een gegeven moment besefte ik dat ik onbedoeld de groep leidde. Ik liep gewoon vooruit zonder enig idee waar ik heen ging. Dus ik koos natuurlijk een willekeurig pad... en kwam op de een of andere manier terecht bij een pier.

We grapten dat het voelde alsof we in een Lemmings-spel zaten, waarbij iedereen blindelings meevolgde!

Onderweg sprak ik met een paar mensen en uiteindelijk had ik een geweldige tijd met Elliott en Om. super chille en hilarische jongens. Absoluut een hoogtepunt van de dag.

diepvriespizza

We hadden allemaal geen zin om te koken en liepen wat simpels rond voordat we naar de brug gingen. Dus, WIJ HEBBEN PIZZAS! 6 ervan eigenlijk. maar slechts een deel van de groep wilde pizza's en dus hadden we nog een halve pizza over en gebruikten we geen 2 andere pizza's. We hebben dus nog meer restjes voor nog een dag!

Stadsavontuur!

De dag begon met mijn gebruikelijke ochtendwandeling, en daarna besloten we naar Market Street te gaan om een goede plek te vinden om te werken tijdens onze 40 programmeeruren.

We hebben meerdere locaties geprobeerd, maar omdat het zaterdag was, waren de meeste plaatsen gesloten. behalve Salesforce Park. Het is dit verhoogde park omringd door Salesforce-gebouwen, met een kabelbaan in de aanloop en zelfs een kleine band die countrymuziek speelt. We hebben daar een tijdje rondgehangen en genoten van de sfeer voordat we verder gingen met onze zoektocht.

Apple Vision Pro-ervaring

Tijdens onze wandeling kwamen we een paar coole winkels tegen. een van de weinige Nintendo-locaties in de omgeving, en natuurlijk een Apple Store.

Binnen zagen we de Apple Vision Pro tentoongesteld en merkten dat ze open boekingsmomenten hadden... in slechts één uur. Dus hebben we wat tijd gedood in Chinatown, een ijsje gepakt en een spelletje UNO gespeeld in de zon. Toen werd het tijd om de Apple-bril van $ 3500 te proberen.

Mijn eerlijke recensie:

1. Ik kan eerlijk gezegd niemand bedenken die er in het dagelijks leven echt baat bij zou hebben om er een te bezitten.
2. Gamen? Niet geweldig. Het enige dat ik kon spelen was 3D solitaire.
3. Ik probeerde Excel te openen en het voelde onhandig aan. niet ideaal voor echt werk.
4. MAAR de eye-tracking? Superglad. Je ogen gedragen zich als een muis en je kunt je vingers overal ‘knijpen’ om te klikken. Het voelde slim en verrassend soepel aan.

Zal ik er weer mee gaan spelen? Absoluut. Je kunt zoveel sessies boeken als je wilt, en dat zal ik zeker doen.

Middernachtprogrammering

Aangezien de meesten van ons niet in de buurt van de 40 uur waren, bleven we allemaal tot ver na middernacht op om de achterstand in te halen. Rond 02.00 uur stopte ik er eindelijk mee.

Het grootste deel van die tijd heb ik besteed aan mijn multiplayer-escaperoomgame. waar je online puzzels oplost met vrienden. Ik probeerde een puzzel te ontwerpen waarbij spelers op verschillende schermen verschillende delen van een aanwijzing zouden zien, waardoor ze moesten communiceren wat ze zagen om de oplossing op te lossen. Het was leuk om gewoon met anderen te kletsen tijdens het coderen, totdat ik besefte hoe laat het was.

De laatste telling voor mij deze week? 18 uur 'programmeren'. Van het doel van 40. Heb ik het gevoel dat ik buitengesloten word? Niet echt... Maar ik denk dat we er snel achter zullen komen. (• - •)ゝ

Zondagsvibes & Burrito's

We werden rond 9.00 uur wakker en gingen op onze gebruikelijke mini-ochtendwandeling (ᵔ◡ᵔ) Niet lang daarna kregen we een bericht van Thomas:

Toen we daar eenmaal waren, beseften we iets. Geen van de Europeanen heeft een stroomadapter meegenomen. Dus terwijl we allemaal onze laptops instelden, begonnen ze dood te gaan. Één voor één. Langzaam. Tragisch. Het duurde niet lang of al onze batterijen waren leeg en we moesten naar huis om onze adapters te pakken.

Toen we eindelijk terugkwamen, was de werkruimte al gesloten. het sluit om 18.00 uur. We moesten dus draaien.

Hotelcoderingssessie

We liepen rond en vonden uiteindelijk een willekeurig hotel met een comfortabele lobby waar we konden zitten en coderen (´｡• ᵕ •｡`)

Eerlijk gezegd? Het was eigenlijk perfect.

Daar heb ik 8,4 uur gericht geprogrammeerd. meer werken aan mijn online escape room-spel. Het voelde goed om eindelijk solide vooruitgang te boeken in de richting van mijn wekelijkse doel.

Tijdens het coderen kreeg ik een videogesprek. We praatten wat over het evenement en wat iedereen aan het bouwen was. Het was een leuk momentje om een rare, dwalende, productieve dag af te ronden.

Wacht... het is al dag 8?!

Vandaag drong het tot mij door. Ik ben hier al 8 dagen. De tijd vliegt veel te snel! We hebben besloten een paar dingen te gaan plannen, aangezien het de laatste week is voor Om (nooo). Daarom hebben we ons aangemeld voor een evenement over ComfyUI op GitHub HQ

waar ik super enthousiast over ben! (≧◡≦)/

Terug naar LinkedIn-hoofdkantoor

In de ochtend gingen Om en ik rechtstreeks naar het LinkedIn-hoofdkantoor om wat serieuze programmeertijd te nemen. Even later voegde Elliott zich ook bij ons. Uiteindelijk bleven we daar 5 volle uren coderen! Het was een heel productieve sessie; Ik slaagde erin een frustrerende natuurkundige bug in mijn spel op te lossen, waarbij voorwerpen af ​​en toe door de vloer vielen. Dat brengt mijn totaal op...

12 UUR!! ヽ(・∀・)ﾉ

Ik sta momenteel nr. 2 op het scorebord, met de beste persoon al op 23 uur Toch heb ik een stevige voorsprong op nummer 3, dus ik heb een goed gevoel over waar ik nu sta!

Gegrilde Kaas Break & Meer Codering

Na onze LinkedIn-coderingssessie gingen we terug naar huis om even snel de gegrilde kaas op te laden Dan. weer naar buiten naar de open werkruimte om nog meer uren te draaien. We moeten de vaart erin houden!

HOE?!

Vandaag mochten we een evenement bijwonen dat werd georganiseerd door ComfyUI. en het vond toevallig plaats op het GitHub-hoofdkwartier. Ja. GitHub. Ik kan nog steeds niet geloven dat die zin echt is.

ComfyUI, voor context, is een op visuele knooppunten gebaseerde AI-beeldtool. een beetje zoals Photoshop met slepen en neerzetten, mogelijk gemaakt door AI. Het evenement was deels een hackathon, deels een ontmoetingsplaats en deels een surrealistische tech-droom.

Wat was het eigenlijk?

Het was een mini-hackathon waarbij we een workflow moesten bouwen met behulp van ComfyUI. Onze groep maakte een eenvoudig achtergrondvervagingseffect met behulp van dieptekaarten en beeldverwerking. Was het revolutionair? Niet echt. Maar werkte het? Ja.

De prijzen? 2x RTX 5090 GPU's en enkele coole T-shirts...die we niet hebben gewonnen Maar goed, het was nog steeds erg leuk.

In het hoofdkantoor van GitHub

Van buitenaf lijkt het hoofdkantoor van GitHub op een gewoon grijs gebouw met een kleine sticker op de deur met de tekst 'GitHub'. Nogal teleurstellend, toch? Maar toen we eenmaal binnenkwamen... WHOA.

De ruimte zat vol met kleine, geeky details. Eén van mijn favorieten? Op het vest van de bewaker stond 'SSH' op de achterkant geschreven. zoals het beveiligde shell-protocol. Overal lagen zulke kleine paaseieren. De hele locatie had een serieuze persoonlijkheid.

Absoluut een van de coolste technische ruimtes waar ik ooit ben geweest!

Wacht... Wat is GitHub?

Voor degenen die het niet weten: GitHub is een enorm technologiebedrijf dat door ontwikkelaars over de hele wereld wordt gebruikt om code te delen, aan software samen te werken en samen projecten te bouwen. Zie het als een gigantische codebibliotheek die mensen van overal kunnen openen, verbeteren en remixen. Het is de plek waar je moet zijn als je dingen met code bouwt.

Een gesprek met Thomas

De dag ervoor merkten we een paar dingen op die niet goed aanvoelden. zoals San Francisco een stad vol evenementen en energie is, maar het 40-urensysteem ontmoedigt het uitgaan en ontdekken. Bovendien telden zaken als onderzoek of ontwerpwerk niet mee voor de tijdregistratie, wat beperkend aanvoelde.

Dus ik, Elliott en Om stelden een lijst met punten op en vroegen Thomas of we konden praten. Zodra we onze zorgen ter sprake brachten, glimlachte hij en zei:

Later die dag gingen we naar het Atrium in 2nd Street en kregen een verrassend telefoontje van Paolo.

Hij wilde een kort interview met ons filmen voordat Om Neighborhood verlaat. Het ging best goed! Nog een herinnering opgesloten.

Pokeravond!

Ik heb een pak kaarten meegenomen van thuis en besloot wat spelletjes te spelen met Om. we speelden Swedish Bullying en de goede oude Texas Hold'em.

Ik ga niet liegen... Om heeft me misschien een beetje een gokverslaafde gemaakt (op een leuke manier, dat beloof ik) Ik hield van de strategie, het bluffen, de chaos. en... Ik heb er een hele hoop gewonnen!

Nieuwe gezichten, tijdelijke chaos

Er zijn vandaag een aantal nieuwe mensen in SF aangekomen, maar ze hadden nog geen plek om te verblijven. dus kwamen ze een nacht bij ons thuis logeren.

Laten we zeggen... het was erg druk. Luid, vol en nogal leuk op een chaotische manier.

Verzonden zondag

Vandaag was het einde van de week en we moeten laten zien wat we die dag hebben gemaakt.

Ideestorm

Vandaag was een volledige brainstormmarathon. Ik werd om 10.00 uur wakker en ging rond 02.00 uur naar bed. met een werkend prototype en een chaotisch, hilarisch idee voor een game. En eerlijk? Het is nu al super leuk om te spelen!

Het idee kwam voort uit een gesprek over hoe paranoïde we allemaal worden tijdens games van Among Us. Ik vroeg me af: zou ik dat gevoel in het echt kunnen nabootsen? Een spel dat je met vrienden speelt, waarbij je je doelwit moet elimineren door in het geheim een ​​selfie met ze te maken op de achtergrond. Het moeilijkste was om erachter te komen hoe je op betrouwbare wijze kunt detecteren of een doelwit zich op de achtergrond van een selfie bevindt, zonder ingewikkelde machine learning te gebruiken. Eenvoudig, stiekem en een beetje kwaadaardig

Even voorstellen: Pao

Over het algemeen een rustige dag, maar ik betrapte Paolo op iets ongelooflijk slims en totaal in-the-zone. Dat is alles. Dat is het bericht. (✿´‿`)

Noicebridge is een van de meest iconische hackerspaces van San Francisco. Het is een grote, open gemeenschapswerkplaats waar iedereen kan bouwen, sleutelen, coderen, 3D-printen, schilderen en naaien. noem maar op.

De hele ruimte wordt gerund door vrijwilligers en is volledig open voor het publiek. De sfeer? Super creatief en raar op de best mogelijke manier. (｡•̀ᴗ-)✧ Terwijl hij daar was, speelde Paolo zelfs een beetje gitaar 🎸

Pao leeft voort

We werken nog steeds aan Pao. het testen met vrienden, veel lachen en de chaos verfijnen. Tot nu toe: veel eliminaties, stiekeme selfies en verraad. Ideaal.

We hadden 5 stoelen + een grote tafel meegenomen… via SF

Ja. We sleepten echt vijf stoelen en een tafel door San Francisco. ook in de metro. Waarom? Omdat de Hack Club-behuizing doe-het-zelf tot in de kern is.

Zoveel mensen

De coolste dingen die we hebben gezien

Er was een man die salto's maakte over een andere Hack Clubber. Het vuurwerk, de drukte en de chaos zorgden voor een onvergetelijke avond.

Wandelen in het park

Starbucks-stop

Niet elke dag is luidruchtig en gek. Deze was gewoon lekker rustig en vol met koffie en bomen.

Late-Night-codering

Sorry voor alle updates met alleen foto's/video's. Eerlijk gezegd had ik deze week geen zin om te schrijven. Maar geloof me. we hebben gecodeerd, gebouwd en verzonden. Late avonden, goede snacks en vooruitgang.

Als jij de enige bent die er om geeft

Iemand heeft het toilet verstopt en is weggegaan zonder iets te zeggen. Nog een persoon? De douche verstopt. Niemand leek het op te merken of initiatief te nemen. Dus ja, ik besloot beide aan te pakken.

16 minuten toilethel

Ik werd wakker door wat commotie. Eén van mijn huisgenoten wees mij op het verstopte toilet.

De douche was zo verstopt dat ik een loodgieter moest bellen. Blijkt: iemands haar had het hele ding geblokkeerd. We betaalden vooraf (maak je geen zorgen, de huisbaas heeft ons terugbetaald), maar nadat de loodgieter was vertrokken, was de douche walgelijk. Daarom heb ik het bijna een uur lang geschrobd om het weer bruikbaar te maken.

Eindgedachten

Mensen in Neighborhood ruimen zichzelf lang niet genoeg op. Het is een gedeelde ruimte en het voelde frustrerend om degene te zijn die altijd de speling oppikte. (￣ヘ￣;)

Game-ontwikkelaar met Kai Ling

Gisteren maakte Kai Ling een aankondiging:

Na een stevige 8 uur aaneengesloten programmeren gingen we naar een nabijgelegen park om tot rust te komen en te genieten van een welverdiend diner.

Het weer was perfect, het eten was precies goed en de sfeer was puur chill. Toen zagen we een groep vlakbij dansen. en natuurlijk sprongen ik, Elliott en Johan erin en gingen met hen mee dansen.

Een perfecte manier om een lange, productieve dag af te sluiten.

Paolo

Ik ging vandaag terug naar het Atrium om verder te werken aan mijn spel, maar ik kwam niet ver voordat ik volledig werd afgeleid door de nieuwe pingpongtafel. Klassiek.

Spelvoortgang

Ik heb toch wat tijd aan mijn project kunnen besteden. Je kunt het hier bekijken. Het is een 'eenvoudig' torenverdedigingsspel waarin je speelt als een oude man die op een eiland woont en je huis verdedigt tegen golven vleermuizen en vogels met behulp van programmeerbare bots.

Gameplay

Het prototype begint mooi vorm te krijgen en het is nu al leuk om te spelen.

CRP

Vandaag begon rustig. Ik was een van de eersten die wakker werd en mijn gebruikelijke ochtendwandeling maakte. Toen ik terugkwam, was het chaotisch geworden.

We kwamen erachter dat de Kinderbescherming was ingeschakeld in een van de andere Hack Club-huizen. Er brak paniek uit. Bijna iedereen in ons huis vluchtte, behalve ik en Alice. Eén man pakte zelfs alles in en vertrok naar huis.

Na ongeveer een uur kalmeerde de situatie. De politie had het andere huis bezocht, maar volgens Thomas waren ze alleen maar aan het inchecken omdat dit soort studentenhackerspace er ongebruikelijk uitzag. Ze spraken met leerlingen en ouders en vertrokken vredig.

Het is voorbij

Later die avond maakte Thomas een aankondiging: "Met alles wat er de laatste tijd is gebeurd, was het bellen van de politie de druppel. Ik heb de moeilijke beslissing genomen om een einde te maken aan Neighborhood."

Zo was het programma afgelopen. Mensen voelden zich verward, diepbedroefd en zelfs boos. De aankondiging kwam hard aan.

Iedereen werd gevraagd om hun retourvlucht vóór 18 juli te boeken. Thomas zei dat hij vanaf de volgende dag zou helpen met boekingen.

Thomas

Het voelde surrealistisch om te zien hoe hij de boodschap persoonlijk overbracht. Deze gemeenschap heeft de levens van veel mensen veranderd. inclusief de mijne.

Mag ik blijven?

De volgende ochtend deed Thomas nog een aankondiging. Hij zei dat twaalf mensen zouden mogen blijven. Hij liet een formulier vallen en de selectie zou gebaseerd zijn op het gewicht en de impact van de subsidie.

Ik heb me meteen aangemeld.

Dat deed Asker ook, een attent en enthousiast persoon Elliott, iemand die ik echt respecteer en waar ik naar opkijk En Alice, een aardig persoon

Ik ben binnen

Die avond werd ik met 18 anderen toegevoegd aan een groepschat. Elliott en Asker waren binnen. Maar Alice niet.

Morgen is het Undercity

Morgen is het Undercity, weer een Hack Club-evenement. Het is een meerdaagse hackathon die wordt gehouden op het hoofdkantoor van GitHub.

Het is waarschijnlijk de plek waar ik afscheid zal nemen van veel mensen. Het voelt als de juiste plek om dit hoofdstuk te beëindigen.

En zomaar is het voorbij

Thomas heeft aangekondigd dat Post-Neighborhood ook wordt geannuleerd. De huisbaas besloot ons uit te zetten en we moesten allemaal het huis verlaten, slechts twee dagen nadat we het nieuws hadden gehoord.

Dus nu ben ik hier en schrijf ik dit laatste bericht vanuit huis. Wachten tot Hack Club aankondigt wat er daarna komt.

Dit was de eerste keer dat ik een blog schreef. De eerste keer dat ik zoiets echt deelde. rauw, ongefilterd, persoonlijk.

Als je zo ver bent gekomen, door 739 regels aan verhalen, chaos, vreugde, frustratie en alles daartussenin. Stuur me alsjeblieft een snelle DM, een e-mail, wat dan ook. Laat het me weten:

Waarom heb je dit gelezen? Was het het schrijven? Was het nieuwsgierigheid naar hoe Neighborhood was? Was je op zoek naar inspiratie? Of misschien, gewoon omdat.

Wat je reden ook is Bedankt. Echt waar.

Deze keer in San Francisco was chaotisch, levensveranderend en vol onverwachte schoonheid. En ik ben zo dankbaar dat ik dit heb meegemaakt.